Monday, September 8, 2008

One Month Welcome Ritual

วันเสาร์ที่ 6 สิงหาคม จัดพิธีรับขวัญเดือนเล็กๆให้ลูกปูน กับ ฟินน์ ตามพิธีคือให้คุณทวด ปู่ย่า ตายาย พี่ป้า น้าอา ขลิบผมเด็กนิดหน่อย พร้อมอวยพรเพื่อความเป็นสิริมงคล เนื่องในโอกาสอายุครบหนึ่งเดือน ใส่ผมที่ขลิบไว้ในใบบัว แล้วนำไปลอยแม่น้ำ วันนั้นคุณย่านำกระด้งที่พ่อเป๊กเคยใช้เมื่อ 36 ปีก่อนมาให้ใช้ด้วย แล้วก็มีหนังสือสามก๊ก สมุด ปากกา ดินสอ ไม้บรรทัด วางไว้ในกระด้ง สื่อความหมายว่าให้โตขึ้นพร้อมสติปัญญา ความรู้ เก่งกาจเหมือนตัวละครในสามก๊ก แม่แอบใส่ไว้ในวงเล็บว่า ฉลาดและมีคุณธรรมนะลูก ไม่ต้องแกมโกงเหมือนตัวละครนะจ๊ะ
หลวงปู่ให้เตรียมข้าวของคือ ไข่ต้ม 7 สี, ดอกไม้ 7 สี, ข้าวสวย 7 สี แล้วก็มีใบบัวไว้ใส่ผมที่ขลิบ คุณยายเป็นแม่งานเตรียมให้หมดเลย สุดยอดฝีมือจริงๆ แม่เห็นคุณยายย้อมสีจนนิ้วแดงเลย กราบขอบพระคุณคุณยายมากๆค่ะ คุณทวดเป็นคนแรกที่ขลิบผม แล้วก็ตามด้วยคุณยาย คุณตา คุณย่า ปูนนอนนิ่งเลย แม่ลุ้นตัวโก่งอยู่ข้างๆ เพราะผมด้านบนสั้นมาก ผมด้านข้างๆหูยาว ทุกคนเลยจับผมด้านนี้ ซึ่งเป็นที่เสียวไส้กับใบหูมาก แม่ต้องช่วยจับช่วยลุ้นสุดฤทธิ์ ปูนนอนหงายอ้าซ่านิ่งเลย
พอถึงตาพ่อ กับแม่ แม่เลยให้ตัดครั้งเดียวพร้อมกัน เพราะแม่กลัวลูกจะหัวล้านไปซะก่อน 555..... แล้วคุณย่าดมก็มาเล็มผมตรงหูให้ปูน แมนฮะสุดๆ ส่วนใบบัว กับข้าวของทั้งหมดจะเก็บไว้ 7 วัน แล้วก็จะนำไปลอยที่แม่น้ำจ๊ะ พิธีในวันนั้นก็สนุกดีพี่ป้า น้าอา มากันครบเลย ลูกก็นอนนิ่ง ไม่ว่าอะไร

ตอนท้ายแม่จัดให้ลูกนอนคู่กับฟินน์ น่ารักมากๆ ทำให้แม่นึกถึง concept ของ United Color of Benetton เป็นเด็กต่างชาติ ต่างภาษามาอยู่ด้วยกัน : ) เพราะฟินน์หน้าตาเป็นฝรั่ง ลูกปูนก็หน้าไทยแท้ไม่มีปน น่ารักดี นอนกันนิ่งเลย คงงงว่าทำอะไรกับชั้นเนี่ย วันนั้นคุณย่าก็เตรียมอาหารกลางวันมาให้ เป็นขนมจีนแกงเขียวหวานร้านโปรดแม่ แล้วก็มีไก่ทอดด้วย ทั้งอิ่มท้อง อิ่มตา อิ่มใจจ๊ะ

Wednesday, September 3, 2008

Here I am...



ผมมาแล้วครับ!!!! สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง พี่ป้า น้าอา ผมออกมาดูโลกวันที่ 1 สิงหาคม 2551 เหมือนที่แม่บอกไว้ครับ ตัวผมใหญ่ไม๊ครับ นี่เด็กๆ นะครับ กะว่าจะทำน้ำหนักให้เท่าคุณพ่อตอนเกิด 4.3 kg. แต่เสียดายไม่มีเวลาครับ ต้องออกมาซะก่อน แต่ก็ทำได้ไม่เลวครับ หนักตั้ง 3.3 kg. แน่ะครับ คุณพ่อ คุณแม่สรุปว่าจะเรียกผมว่า 'ปูน' ครับ เห็นคิดกันมาล้านแปดชื่อ ถามผมทุกวันเลยครับ ผมก็คิดๆอยู่ ยังไม่ได้ตัดสินใจ ในที่สุดก็ตกลงกันที่ชื่อปูน คุณพ่อบอกว่ามาจาก ปูนบำเหน็จ แปลว่าแบ่งปัน มอบให้ ผมใจกว้างครับ : )

ผมครบรอบ 1 เดือนไปเมื่อวันที่ 1 นี้เอง ไปโรงพยาบาลฉีดวัคซีนตับอักเสบเข็มที่สองด้วย จริงๆไม่เจ็บหรอกครับแต่เดี๋ยวจะเก่งเกินเบบี๋ ก็เลยร้องซะหน่อย ว้ากเดียวเองครับ คุณแม่มัวแต่ซักถามคุณป้าหมอ เลยลืมร้องไห้ เฮะ เฮะ...ผมหาหมอ โดนฉีดยาทีไร แม่ร้องไห้ทุกที

เดี๋ยวนี้ผมเริ่มปรับตัวได้แล้วครับ ว่ากลางคืนเป็นเวลานอนหลับ ก็เวลาของผมตอนอยู่ในท้องแม่มันจะสลับกันน่ะครับ แรกๆผมก็เลยชอบตื่นตอนกลางคืน หลับตอนกลางวัน พ่อแม่งงไปเลย ผมขี้เมื่อยครับ ชอบเหยียดตัวยาวๆ บิดขี้เกียจ ส่งเสียงสะใจหายเมื่อยตอนบิดด้วย แรกๆ แม่ก็วิ่งพรวดมาดูทุกครั้ง เพราะผมตัวโตครับ เสียงก็เลยใหญ่ไปหน่อย ตอนนี้แม่ชินแล้ว บางครั้งร้องแทบแย่ แม่ยังไม่ลุกมาดูเลย

ผมมีดวงตาใหญ่ จมูกโด่ง ใบหูใหญ่ (คุณยายบอกว่าใหญ่และบาง เหมือนหูช้างเลย) ปากใหญ่ ห้อยนิดๆ อันนี้เป็นสัญญลักษณ์ของคุณพ่อครับ หลีกเลี่ยงไม่ได้ พ่อบอกว่าสำเนาถูกต้อง ทุกคนก็บอกผมว่า "ปูนรูปหล่อ" "หล่อจังเลยลูก" "หล่อนะเนี่ย" ฟังทุกวันจนผมเริ่มจะเชื่อแล้วครับ ว่าผมหล่อ เฮ้อ! มันห้ามกันไม่ได้นะครับ เรื่องพรรณนี้ พ่อหล่อ แม่สวย ลูกก็ต้องหล่อเป็นธรรมดา